Borderline lejdi z IQ 163

To było 2 lata wcześniej. Była na czacie, zaczęło się od niewinnej rozmowy, potem kolejnego dnia, zdjęcia, brak informacji o wieku był nieco podejrzany, ale ze zdjęcia dawałem jej 47. Niewiele się pomyliłem. Jej się ubzdurało, że wygląda na młodziej – a ja uległem temu z początku, gdy wleciał spacer, przytulenie na pożegnanie i pisanie, rozmowy do po trzeciej nad ranem…

Taki był początek, niecodzienny, bo ją zaskoczył. Nietuzinkowy, bo przypadłem jej do gustu pomimo jej niechęci do zdjęcia, gdzie miałem zarost co określiła, że wyglądam jak „leśnik”.

Nie, to nie była napalona suka, ale dobrze ułożona i ustawiona życiowo kobieta, co tak jak ja, zna lata trwania w małżeństwie, w którym jedna strona zawiodła – ze względu na dzieci. Ją zdradził w jej domu, przyłapany przez nią, gdy ta na nim odbywała rytuał miłosny. Został nakryty w towarzystwie powracającej z nią rodziny… To nie był jednorazowy wyczyn tego faceta, bo jego własny kolega podczas wizyty, przy nim dał jej do zrozumienia, że on nie zasługuje na tak dobrą kobietę. I to nie jedyne poszlaki. Luźna praca, uzależnienie finansowe (ona nie pracowała), a on utrzymywał i budował dom (domy), był podporą materialną, ale biznes musiał trwać dalej. A ona, wierna swoim zasadom, z nikim nie obcowała, choć mężczyzn było wielu w jej otoczeniu. I z ich atencji nie zrezygnowała, ale po prostu, nie była w stanie się otworzyć, zrobić podobnego świństwa… A jednak zrobiła. I to ze mną.

Drugie spotkanie, samochód, pocałunki, przytulenia i pytanie wprost o intymność. Nie pytanie, to było żądanie intymności. Odmówiłem, wskazałem, że nie jestem gotowy. A co czułem naprawdę? Nic, nie czułem pociągu seksualnego nawet do tej kobiety, pomimo jej walorów i fizycznych i tego, że dbała o siebie (nawet 3 godziny przygotowywała się, myjąc, pielęgnując ciało przed każdym spotkaniem). Zdziwiło mnie to na początku. Dla niej zwykły spacer w parku, nocą, był poprzedzony rytuałem przygotowania się i poprawienia swego wyglądu. Dbała o każdy szczegół. Niczego jej nie mogłem zarzucić, była po prostu perfekcyjna, do perfekcji opanowała sztukę dbania o siebie i robiła to naturalnie, bez przesady, znała swoją wartość.

Trzecie spotkanie już było bardziej merytoryczne, ale to był wciąż mój samochód, który nastręczał trochę problemów. Nie było wygodnie, nie było nawet to podniecające, bo musiałem wspomagać się zażyciem blue pillsów, by cokolwiek poczuć. To nie było komfortowe, bo ona dalej uważała się za ponętną kobietę, która wywołuje w każdym mężczyźnie pożądanie, mimo tej piątki wiodącej na liczniku… Ale doszło do tego, czego się spodziewałem. I nie mogłem jej odmówić, rozum zawiódł, a zadziałał instynkt samozachowawczy. Tak było i na kolejnym spotkaniu i kolejnym, jednak pojawiało się pęknięcie we mnie samym.

Skoro jej tylko na tym zależało, zacząłem zadawać sobie i jej trudne pytania, i odpowiadać tak samo wulgarnie, jak ona zaczęła pogrywać na moich emocjach. Nie spodziewała się, że ktokolwiek jest do tego zdolny… A jednak. I miała z tym problem, bo czuła ogromną namiętność i pożądanie w moim kierunku. Nie było to udawane. Nigdy z takim zjawiskiem nie miałem w życiu do czynienia. To było porażające dla mnie i znieczulało wciąż aktywny rozum. Bo ona była dalej w związku, ale dawała do zrozumienia, że „to tylko interesy”. No, ale mieszkali razem ze sobą, gościli wspólne dzieci (de facto dorosłe chłopaki).

Jej ambiwalencja w stosunku do mnie narastała. Objawiała się odmawianiem kolejnego (było ich w sumie 7) spotkania i ucieczką w rozmowy bez celu. Sprawdzała moją gotowość do akceptacji układu: bawimy się, zobaczymy może kiedyś co z tego wyjdzie, nic poza tym. Nie byłem naiwnym baranem i kontynuowałem randki i poznawanie innych osób już tydzień po ostatnim spotkaniu.

Borderline czym był? Potrafiła mnie kompletnie wykląć, chociaż nic jej nie zrobiłem, bo nie było podstaw. Do tego po alkoholu potrafiła mieć amnezję i gadać ze mną przy jej „mężu”, a skończyło się na rozmowie ze mną przy nim (bo nie jestem głupi i wiem więcej, niż jej się zdawało) parę miesięcy później, gdy wciąż udawała dostępną, ale po prostu szukała zemsty za to, że odrzuciłem przewidywalny układ, że miałem swoje zdanie o tym i że nie dałem się zamienić w maszynkę do bliskości „gdy jej się grafik zwolni, na zawołanie”. Bo niczego z nią nie można było „normalnie” – jak już to w lesie, w nocy, na uboczu miasta…

Takiego „rozpierdol” emocjonalnego jaki mi fundowała, to nie otrzymałem od żadnej kobiety, ale to było płytkie. Ona oceniała mnie z perspektywy swoich znajomych, opisywała ich postawy jako skuteczne i udane, a moje jako naciąganie, oszustwo, itd. Wtyki i przeszpiegi jakie otrzymywała na mój temat pogrążały ją samą. Była w matni swoich niuansów z innymi mężczyznami, których do siebie nie dopuściła. A do tego miała przebiegłego syna, który rozpracował, że ma z kimś kontakt. Potem przeprowadziła (była szczera do bólu, nawet gdy kłamała) z nim rozmowę na temat swojego szczęścia, że ją odrzuciłem (wydzwaniała na mój numer w godzinach nocnych wielokrotnie przez szereg dni i tygodni), że ona chce być szczęśliwa. Podjęła rozmowę, bo jej syn miał dostęp do facebooka, gdzie napisałem, ale pod przykrywką i nie wprost. To im wystarczyło. Wtyki w służbach i to nie byle jakich oraz koneksje personalne pozwoliły im na częściowe rozpracowanie z kim mają do czynienia. Ja nie owijałem w bawełnę. Byłem gotowy ją taką zaakceptować jeśli zdecyduje się na wspólne życie – ale nie kryłem też fascynacji jej naturą, która potrafi być gorąca i zimna za chwilę.

Dzisiaj wiem, że to klasyczny syndrom borderline – osoby takie kochają i nienawidzą, i to w skrajnych proporcjach. Ostatni sygnał po kilku miesiącach od telefonicznej bury na mnie – to po zauważeniu mnie na mieście, napisała z innego numeru. Jak gdyby nic wcześniej nie dała mi do zrozumienia. Ona „po prostu” nie myślała, że ją totalnie zablokuję. Udałem, że nie wiem kto pisze i zablokowałem ten jej drugi numer. Od tamtego czasu obserwowałem ją tam, gdzie się pojawia w internecie (czat) i raz nawet napisałem do niej za kilka kolejnych miesięcy z nick-u, który jej o mnie przypomniał – odrzuciła rozmowę.

Dzisiaj jestem szczęśliwy, że zdołałem wydobyć się z sideł tej inteligentnej, lecz zaburzonej kobiety. Inteligencja to broń, gdy jest wyższa u osoby, używającej jej do swoich niecnych celów. Ja poległem w ten sposób i to raz jedyny i ostatni. To moja klęska, moja spowiedź. Koniec.

Our Score

Click to rate this post!

[Total: 0 Average: 0]

Post Views: 3

Leave a Comment Cancel Reply